Mijn wereld van krachtenbundeling

maandag 3 maart 2014 door Niels te Hagen

 

In Nederland betalen we belasting en premie om onze zorg goed geregeld te krijgen en te houden. Veel landen in de wereld kijken likkebaardend naar de voorzieningen en de zorg die wij kunnen bieden. In verhouding tot veel andere landen hebben wij het best goed geregeld. Toch en misschien wel daardoor is er structureel geld tekort. Komt dit alleen maar door de toenemende zorgvraag of ook door de toenemende groep die verdient aan het leveren van zorg en alles eromheen?

Ik geloof dat het mogelijk is, dat het geld dat beschikbaar gesteld wordt vanuit de zorgverzekeraar maximaal besteed kan worden aan "de handen aan het bed". Dit mag natuurlijk ook een andere vorm van zorg zijn. Het is slechts een metafoor voor de zorg die in Nederland geleverd wordt. Naar mijn mening zijn er teveel lagen boven deze "handen aan het bed" die geld kosten of zelfs verdienen, dat eigenlijk bedoeld is voor zorg.

Waarom moeten we grote organisaties hebben die zorg leveren? Vanuit de zorgvragers wordt voornamelijk geroepen dat er behoefte is aan een klein team van zorgverleners, in plaats van iedere dag een andere zorgverlener. Waarom moeten er landelijke managers aangesteld worden die weer regionale managers begeleiden om lokale managers aan te sturen? Veel mensen zijn prima in staat om hun eigen zorg te regelen. Wanneer dat niet lukt, is een coördinator prima. Deze hoeven toch niet weer geclusterd en vervolgens gecoördineerd te worden? Het is allemaal geld dat ten koste gaat van de "handen aan het bed".

Eigen regie is ook het zelf regelen van zorg. Niet alleen maar willen kiezen wie er aan het bed staat. Mensen die zorg nodig hebben, moeten de krachten bundelen. Door slim en efficiënt met hun budgetten om te gaan, kan veel meer en vooral veel voordeliger zorg worden ingekocht. De grote organisaties weten dit al. Zij doen dit al jaren. De enige uitzondering daarin is dat het geld, dat verdiend wordt met de efficiency, niet terugvloeit naar de mensen die de zorg nodig hebben. Dit geld verdwijnt in bonussen van directie en lagen van management die best vermeden kunnen worden. In mijn visie regelen mensen die zorg nodig hebben dit zelf of samen. Mensen die daar hulp bij nodig hebben, kunnen daarvoor de indicatie begeleiding aanspreken. Zelfs dan zal het bundelen van de zorgvraag financieel voordeel opleveren.

Als we dan toch op de goede weg zijn, kunnen we direct de keuringen en kwaliteitsmerken afschaffen. Ook dit wordt allemaal betaald uit het budget dat eigenlijk aan zorg besteed zou moeten worden. Kwaliteit is een subjectieve benaming. Ik ben heel tevreden met mijn bakker om de hoek. Mijn buurman denkt daar heel anders over en koopt zijn brood aan de andere kant van de stad. Hij heeft daarin vrije keuze. Als mijn hele wijk er net zo over denkt als mijn buurman, zal de marktwerking ervoor zorgen dat de bakker om de hoek hier zal verdwijnen.

Zo zou het ook moeten zijn in de zorg. Geen landelijke instituten of onderzoeksbureaus die bepalen welke zorgaanbieder goed is. Als de aanbieder goed is, zal deze door veel zorgvragers gekozen worden. De slechte aanbieders zullen vanzelf verdwijnen. Hierin staat de consument centraal en zo hoort het.

Deze vorm van marktwerking, werkt alleen als we ook direct de aanbestedingen, contracten en prijsafspraken tussen de betalers en de leveranciers afschaffen. Dit is gedwongen winkelnering die niet meer van deze tijd is en al zeker niets met eigen regie te maken heeft. Vrije keuze betekent onafhankelijkheid. Dat is iets anders dan het aanbieden van opties. Het argument dat "dit helpt om de kosten laag te houden" is allang achterhaald en bovendien verworpen door mijn andere argumenten.

Zorg kan betaalbaar blijven als de mensen die de zorg afnemen het heft in handen nemen en de krachten bundelen. De overheid wil de Participatie-samenleving stimuleren, dus die zal daar vol achter staan. De gemeente zal geen afspraken meer maken met grote aanbieders en stimuleren dat de burger onderling de zorg regelt. Eigen regie, meer geld voor handen aan het bed en meer banen in de zorg. Klinkt dat niet ideaal? Welkom in mijn wereld.

steekwoorden:
delen: Stuur door